Στη βάρδια μου

Daphne chronopoulou

                            της Δάφνης Χρονοπούλου

 Περνώντας την καγκελόπορτα του σπιτιού μου για να βγω αργά ένα βράδυ σταμάτησα το αυτοκίνητο και μάζεψα ένα άδειο μπουκάλι χλωρίνης. Το ακούμπησα πλάι στη βραδινή μου τσάντα και την επόμενη Δευτέρα το μετέφερα μαζί με τα δικά μου (μπουκάλια νερού και μπύρας και ποτών συνήθως) στο χώρο μας της Ανακύκλωσης όπου είχα αυτό που με καμάρι ονομάζω ‘βάρδια μου’.

Πώς βρέθηκε στην πόρτα μου, πώς βρίσκονται μεταχειρισμένα χαρτιά κουζίνας μπλεγμένα στις φραγκοσυκιές και σακούλες στον καλαμιώνα ξέρουμε βέβαια μα δεν έχω σκοπό ή όρεξη να γκρινιάξω για τα πολύ γνωστά σε όλους. Τις σκέψεις μου θέλω να μοιραστώ για το παράδοξο.

Διότι οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, θα το έχετε προσέξει αν έχετε Μυκονιάτες φίλους, είναι γεμάτες φωτογραφίες της παλιάς Μυκόνου. Ό,τι κι αν είναι το ‘παλιά’ για τον καθένα μας καμιά εικόνα, πουθενά δε δείχνει αυτό που συναντάμε σήμερα στους δρόμους ή σκύβοντας να κόψουμε λιγάκι κρίταμο ή ένα κρινάκι άμμου που επιμένει να φυτρώνει ανάμεσα σε πεταμένα κονσερβάκια αναψυκτικών και αποτσίγαρα.

Έτυχε στη δική μου βάρδια να ‘ρθει η Μαριάννα μ’ ένα μικρό τσούρμο παιδιά. Άλλες ομάδες ύστερα, με πολλά μικρά πήγαν οργανωμένες σε άλλες ώρες. Είδα στα μάτια τους πόσο η εμπειρία τα επηρέαζε. Είδα πώς θαύμαζαν να συμπιέζονταιμπροστά τους σε πακέτα χρήσιμα αυτά που μάθαμε να σιχαινόμαστε ως σκουπίδια ή να αηδιάζουμε όταν τα βρίσκουμε πιασμένα στις συκιές και τις αμυγδαλιές μας.

Δεν ξέρω από παιδιά― πιο πολλά ξέρω από σκουπίδια. Μπορεί γι αυτό να με εντυπωσίασε η πρσήλωσή τους, ο τρόπος που κοίταζαν τους κάδους σιωπηλά σα μαγεμένα.

Κι αναρωτιέμαι μήπως αυτό που κάνουμε είναι ακόμα πιο μεγάλο από καθάρισμα, ακόμα πιο μακρόπνοο κι από την πολύ σπάνια και νέα στη χώρα μας απόφαση να λύνει ο πολίτης το πρόβλημα που δημιούργησε ο πολιτικός.

Αναρωτιέμαι, δηλαδή, τι θα ανακαλούν τούτα τα πιτσιρίκια από την παιδική τους Μύκονο όταν θα μεγαλώσουν. Άραγε θα θυμούνται τους γεμάτους κάδους, τη μολυσματική φωτιά που καίει σα κρεματόριο τρομερό μέρα και νύχτα ή μήπως, με την επιλεκτικότητα της νοσταλγίας, στη μνήμη θα κρατήσουν το διαχωρισμό στο σπίτι, την σεμνή αρχή της αποθήκης μας της Ανακύκλωσης κι ίσως…. ίσως… ένα ή δυό απ’ αυτά κάποτε να τύχει να αναπολούν κι εμένα σκαρφαλωμένη πάνω σε ένα τεράστιο κιβώτιο με χαρτικά να ξεχωρίζω (για να τους προσφέρω) ένα Καρκαβίτσα, ένα Lope de Vega ή Παπαδιαμάντη απ’ το βουνό τα τιμολόγια και τα περιοδικά που συσσωρεύω σε τεράστιες τσάντες για να πολτοποιηθούν και να μας ξαναχρησιμεύσουν.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s