Ο Μπονιουέλ , η Δάφνη και ένας Δήμος ενάντια των πολιτών του.

Διάβασα με χαρά το άρθρο της Δάφνης  στο Seriοus. Σε ένα περιοδικό που ασχολείται με θέματα πολιτισμού και τέχνης στις Κυκλάδες , η δική μας Δάφνη , ενώ θα μπορούσε να αρθρογραφήσει ένα πιο σχετικό ( εκ πρώτης όψεως )  θέμα επέλεξε να γράψει για το συνεταιρισμό της. Για το συνεταιρισμό σου. Για το συνεταιρισμό μας. Για ένα στοιχείο πολιτισμού που μας κάνει υπερήφανους και μας υποχρεώνει να τον ακολουθήσουμε και να σταθούμε πλάι του. Διότι δίχως το συνεταιρισμό τι θα έχουμε σαν τοπική κοινωνία να υπερηφανευόμαστε;

Ένα χρόνο τώρα ενεργοί πολίτες του νησιού δουλεύουν καθημερινά και συλλογικά για το κοινό καλό. Χωρίς φαμφάρες , χωρίς εντυπωσιασμούς. Δεν στέκονται σε εκδηλώσεις και  δράσεις  της μιας μέρας για να προβληθούν. Συμμετέχουν με αξιοπρέπεια γιατί πιστεύουν σε μια καλύτερη κοινωνία  που βασίζεται στην συνεργασία.

Με τα χέρια τους και τα χρήματα τους έχουν δημιουργήσει ένα συνεταιρισμό πρότυπο για την Ελλάδα.  Όμως ο Δήμος αντί να υιοθετήσει , αντί να συνδράμει  στην προσπάθεια  αυτή, συνεχίζει την  αποτυχημένη διαχείριση των ανακυκλώσιμων  και  δίνει την διαχείριση σε ιδιώτη.  Στέκεται δηλαδή ενάντια στις προσπάθειες των πολιτών του , μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσει συμφέροντα.  Δεν έχουμε , δυστυχώς , κανένα περιθώριο συνεργασίας μαζί του. Σεβόμαστε τους θεσμούς άλλα περισσότερο σεβόμαστε την υγεία μας, την αξιοπρέπεια μας , το νησί που κατοικούμε. Αν ο Δήμος επιμείνει στην καταστροφική απόφαση του δεν έχουμε άλλο καθήκον από την αντίσταση και την ανατροπή.

Δεν ξέρω τι σημαίνει Μοίκονος για το καθένα από εσάς. Θα το θελα να ήξερα, τι κάνει τον  καθένα από εσάς να πηγαίνει στη Μεσαριά. Για μένα ο Μοίκονος  είναι σπίθα μιας κοινωνίας που αντέχει , που ελπίζει , που δημιουργικά αντιστέκεται. Για μένα ο Μοίκονος είναι το μέλλον , είναι ο τόπος που θέλω να ζω.

Σε τούτο το τόπο άνθρωποι διαφορετικοί βρίσκουν κώδικες επικοινωνίες και συνεργάζονται.  Ένα πολύχρωμο ψηφιδωτό  ανθρώπων που προσθέτει ομορφιά και θρέφει  τον τόπο που το γεννά.

Ένα τέτοιο κομμάτι του ψηφιδωτού ανακαλώ στην φαντασία μου σε στιγμές αδυναμίας για να αναθαρρώ: Μια καλοντυμένη  συγγραφέας περνά τα απογεύματα  της Δευτέρας σε μια αποθήκη ανακυκλώσιμων υλικών παρέα με δύο μετανάστες εργάτες τους συνεταιρισμού. Καθώς εκείνη επιμελώς  φτιάχνει την χαριστική βιβλιοθήκη του συνεταιρισμού και οι εργάτες δουλεύουν την πρέσα εμφανίζεται ένας γάτος. Αρχίζει ένας διάλογος  μεταξύ των τριών για το όνομα του γάτου που μόνο ο Μπονιουέλ θα μπορούσε κινηματογραφικά να αποδώσει. Αν θα μπορούσε και αυτός. Γιατί  τις  στιγμές εφορίας  που προκύπτουν απ΄την τριβή των ανθρώπων  στην ζωή δύσκολα βρίσκεται τέχνη που τις ξεπερνά.

 υγ:http://issuu.com/serious_magazine/docs/serious32/20  . Το άρθρο της Δάφνης Χρονοπούλου για τον Mοίκονος.

Να έχετε δύναμη και πίστη.

Δημήτρης  Καλφάκης, μέλος του Μοίκονος.

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s